Storythai

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

เมื่อวาน..
นายคงไม่คิดอะไรที่พูดออกมาแบบนั้น
แต่.. นายไม่รู้หรือไง..ว่า..
การเอ่ยชื่อ .. " ..(คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม).. " ให้ชั้นได้ยิน
มันทำให้ชั้นเจ็บ

แต่ในที่สุดแล้วชั้นก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มันก็.. แค่ความคิดแวบนึงของชั้นเท่านั้น
เพราะการทำร้ายตัวเองมันง่ายนิดเดียว..แค่.."คิด"
(ความคิดสามารถทำร้ายตัวเองได้ หรือจะสร้างความสุขให้ตัวเองก็ได้)

ว่าแล้วก็ไปอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสต่อดีกว่า สนุกๆ ^^
หาอะไรทำสนุกๆ ก็ดีกว่าไปจมจ่อมอยู่กับความคิดที่ทำให้ตัวเองต้องเศร้าใจ
555+ (บ้าไปแล้ว ขอหัวเราะให้หายบ้าหน่อยเด๊ะ!)

[ ช่วงนี้บ้าบารามอสมาก
แต่ก็ดีเพราะทำให้นึกอยากหยิบดินสอมาวาดการ์ตูนอีก
จินตนาการโลดแล่นนน ^^ อิอิ ]

มี e-Mail จากกระทรวงไอซีทีมาด้วย
แต่ดันตาลายอ่านเป็น กระทรวงเวทมนตร์ เพี้ยนใหญ่แล้ว
แบบ.. ช่วงนี้กำลังอินจัดกับวรรณกรรมเยาวชนพอดี
^_^''

ส่วนเรื่องวันนี้ก็คือ เป็นวันปกติหนึ่งวัน
ได้บารามอสเล่ม 4 มาอ่านแล้วดีใจมักๆ
อัพเดตเว็บ เขียนรายงานที่ไปสัมมนามา
เช็คอีเมล์จาก ict อีกรอบเราไม่ได้โดนเตือนแต่มี จม ขอความร่วมมือมา
ดู Kurosagi 11 ตอนจบตอน 11 วันนี้เอง

ที่ไม่ปกติคือ กินกาแฟไป 2 แก้ว >.<
(เริ่มไม่อยากอาหาร + ขับเคลื่อนด้วย Caffeine อีกแล้ว)
ค้นพบว่าตัวเองคงป่วยด้วยโรคอะไรสักอย่าง (แต่ไม่รู้อะไร)
นอนไม่หลับ -_-'' (เพราะ Caffeine) เลยอ่านบารามอสเล่ม 4 ไปได้ตั้งเยอะ

จบวันแบบสบายๆ -_-zzZ
และคิดถึง คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม ก่อนเข้านอน
ไม่ลืมที่จะอธิษฐานให้เค้าฝันดี

ps. งานเพียบช่วงนี้ แต่ยังแอบทำตัวให้ว่างด้วยการมาเขียนไดฯ

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

เมื่อวาน..
นายคงไม่คิดอะไรที่พูดออกมาแบบนั้น
แต่.. นายไม่รู้หรือไง..ว่า..
การเอ่ยชื่อ .. " ..(คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม).. " ให้ชั้นได้ยิน
มันทำให้ชั้นเจ็บ

แต่ในที่สุดแล้วชั้นก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มันก็.. แค่ความคิดแวบนึงของชั้นเท่านั้น
เพราะการทำร้ายตัวเองมันง่ายนิดเดียว..แค่.."คิด"
(ความคิดสามารถทำร้ายตัวเองได้ หรือจะสร้างความสุขให้ตัวเองก็ได้)

ว่าแล้วก็ไปอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสต่อดีกว่า สนุกๆ ^^
หาอะไรทำสนุกๆ ก็ดีกว่าไปจมจ่อมอยู่กับความคิดที่ทำให้ตัวเองต้องเศร้าใจ
555+ (บ้าไปแล้ว ขอหัวเราะให้หายบ้าหน่อยเด๊ะ!)

[ ช่วงนี้บ้าบารามอสมาก
แต่ก็ดีเพราะทำให้นึกอยากหยิบดินสอมาวาดการ์ตูนอีก
จินตนาการโลดแล่นนน ^^ อิอิ ]

มี e-Mail จากกระทรวงไอซีทีมาด้วย
แต่ดันตาลายอ่านเป็น กระทรวงเวทมนตร์ เพี้ยนใหญ่แล้ว
แบบ.. ช่วงนี้กำลังอินจัดกับวรรณกรรมเยาวชนพอดี
^_^''

ส่วนเรื่องวันนี้ก็คือ เป็นวันปกติหนึ่งวัน
ได้บารามอสเล่ม 4 มาอ่านแล้วดีใจมักๆ
อัพเดตเว็บ เขียนรายงานที่ไปสัมมนามา
เช็คอีเมล์จาก ict อีกรอบเราไม่ได้โดนเตือนแต่มี จม ขอความร่วมมือมา
ดู Kurosagi 11 ตอนจบตอน 11 วันนี้เอง

ที่ไม่ปกติคือ กินกาแฟไป 2 แก้ว >.<
(เริ่มไม่อยากอาหาร + ขับเคลื่อนด้วย Caffeine อีกแล้ว)
ค้นพบว่าตัวเองคงป่วยด้วยโรคอะไรสักอย่าง (แต่ไม่รู้อะไร)
นอนไม่หลับ -_-'' (เพราะ Caffeine) เลยอ่านบารามอสเล่ม 4 ไปได้ตั้งเยอะ

จบวันแบบสบายๆ -_-zzZ
และคิดถึง คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม ก่อนเข้านอน
ไม่ลืมที่จะอธิษฐานให้เค้าฝันดี

ps. งานเพียบช่วงนี้ แต่ยังแอบทำตัวให้ว่างด้วยการมาเขียนไดฯ

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

เมื่อวาน..
นายคงไม่คิดอะไรที่พูดออกมาแบบนั้น
แต่.. นายไม่รู้หรือไง..ว่า..
การเอ่ยชื่อ .. " ..(คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม).. " ให้ชั้นได้ยิน
มันทำให้ชั้นเจ็บ

แต่ในที่สุดแล้วชั้นก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มันก็.. แค่ความคิดแวบนึงของชั้นเท่านั้น
เพราะการทำร้ายตัวเองมันง่ายนิดเดียว..แค่.."คิด"
(ความคิดสามารถทำร้ายตัวเองได้ หรือจะสร้างความสุขให้ตัวเองก็ได้)

ว่าแล้วก็ไปอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสต่อดีกว่า สนุกๆ ^^
หาอะไรทำสนุกๆ ก็ดีกว่าไปจมจ่อมอยู่กับความคิดที่ทำให้ตัวเองต้องเศร้าใจ
555+ (บ้าไปแล้ว ขอหัวเราะให้หายบ้าหน่อยเด๊ะ!)

[ ช่วงนี้บ้าบารามอสมาก
แต่ก็ดีเพราะทำให้นึกอยากหยิบดินสอมาวาดการ์ตูนอีก
จินตนาการโลดแล่นนน ^^ อิอิ ]

มี e-Mail จากกระทรวงไอซีทีมาด้วย
แต่ดันตาลายอ่านเป็น กระทรวงเวทมนตร์ เพี้ยนใหญ่แล้ว
แบบ.. ช่วงนี้กำลังอินจัดกับวรรณกรรมเยาวชนพอดี
^_^''

ส่วนเรื่องวันนี้ก็คือ เป็นวันปกติหนึ่งวัน
ได้บารามอสเล่ม 4 มาอ่านแล้วดีใจมักๆ
อัพเดตเว็บ เขียนรายงานที่ไปสัมมนามา
เช็คอีเมล์จาก ict อีกรอบเราไม่ได้โดนเตือนแต่มี จม ขอความร่วมมือมา
ดู Kurosagi 11 ตอนจบตอน 11 วันนี้เอง

ที่ไม่ปกติคือ กินกาแฟไป 2 แก้ว >.<
(เริ่มไม่อยากอาหาร + ขับเคลื่อนด้วย Caffeine อีกแล้ว)
ค้นพบว่าตัวเองคงป่วยด้วยโรคอะไรสักอย่าง (แต่ไม่รู้อะไร)
นอนไม่หลับ -_-'' (เพราะ Caffeine) เลยอ่านบารามอสเล่ม 4 ไปได้ตั้งเยอะ

จบวันแบบสบายๆ -_-zzZ
และคิดถึง คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม ก่อนเข้านอน
ไม่ลืมที่จะอธิษฐานให้เค้าฝันดี

ps. งานเพียบช่วงนี้ แต่ยังแอบทำตัวให้ว่างด้วยการมาเขียนไดฯ

มาถึงหอสมุดแต่เช้า
คือว่าอย่างน้อยมันก็เช้ากว่าสองวันที่ผ่านมาแหล่ะน่า
นึกขึ้นได้ก็รีบเดินขึ้นไปที่ชั้น นวนิยาย ซึ่งจะมีนิยายประเภทต่างๆ
รวมถึงวรรณกรรมเยาวชน เช่น แฮรี่ พอตเตอร์ก็จะอยู่ในชั้นนี้ด้วย

เดินตรงดิ่งผ่านชั้นหนังสือมากมาย ไปที่..ตู้หนังสือนึง
[ ช่างเป็นผู้หญิงที่รู้จักความต้องการของตัวเองดีอะไรอย่างนี้ แอบชมตัวเอง 5+]
เรามาหาหนังสือที่ตู้นี้หลายวันแล้ว มาทุกวัน
ต่างเวลากันไปในแต่ละวัน เพื่อหนังสือวรรณกรรมเยาวชนเล่มนึง

ระหว่างที่ก้าวขาเดินไปที่ตู้หนังสือที่คุ้นเคย เราใจเต้น ตึกตักเลย
เป็นไปได้ไง ใจเต้นเหมือนตอนไปดักรอเจอหน้าคนที่แอบชอบ ^^
แบบลุ้นมาก จะได้เจอหนังสือไหมนะวันนี้ (มา 2 วันไม่เจอเลย)
เมื่อวานเอาแฮรี่เล่ม 6 ไปอ่านอีกรอบจากที่รอบแรกอ่านไม่จบ
แต่เมื่อวานนี้เราหลับคาแฮรี่เลย (กำ)

ตอนที่สายตาเหลือบไปเห็น หัวขโมยแห่งบารามอส เล่ม 2 อยู่ในตู้
แทบจะกระโดดไปตะครุบไว้เลย เพราะกลัวใครมาเห็นก่อนแลวหยิบไปต่อหน้า
ทั้งๆ ที่ในความจริง มีคนอยู่แถวนั้นแค่ 3 คน
คนที่ 1 เดินสวนเราออกไป
คนที่ 2 นั่งอ่านหนังสือของเขาอยู่
คนที่ 3 นั่งใกล้ๆ ตรงนั้นแต่ก็ขมักเขม้นกับหนังสือในมือเขา

ฉ๊านนนนนนนนน บ้าไปแล้ว >o< อยากอ่านให้จบ 4 เล่มรวดเดียวเลย
อ่านเล่ม 1 กับ 3 แล้ว ข้ามเล่ม 2 ไป เพราะตอนนั้นเล่ม 2 มีใครยืมออกไปไม่รู้

โอว ให้ตายเหอะ.. เราตกหลุมรัก เจ้าชายแห่งคาโนวาลอีกด้วย
คนนิสัยแบบนั้น คาแรคเตอร์แบบนั้น ในโลกนี้มีจริงๆ ที่ไหนกัน
-_-'' แถมอายุแค่ 15 อีกต่างหาก บราๆๆ

ถึงอย่างไรเราก็แอบลุ้นให้คาโล กับ เฟลิโอน่า ไปกันได้ดีตลอดไปนะ
มันดีใช่ไหม การที่จะได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ^^
เพราะงั้นจะรีบหาเล่มสี่มาอ่านไวๆ :- D อยากรู้เรื่องของสองคนนี้จัง
(เอ๊ะ.. รู้สึกเหมือนอยากรู้เรื่องชาวบ้าน แบบพวกบ้าดารายังไงชอบกล -_-'')
คนแต่งเก่งมากๆ เลย สมคำร่ำลือ ที่ได้ยินคนเค้าบอกต่อกันมาว่า ..
"หัวขโมยแห่งบารามอส" สนุกมากกกกกกกกก

เรามักรู้สึกเสมอว่า.. ตามนิสัยคนไทย รักสนุก ชอบฮาเฮ
น่าจะเก่งด้านวรรณกรรม หรือด้านบันเทิง หรืองานพวกใช้จินตนาการนะ
(สังเกตุจากพวกงานวรรณกรรมเก่าๆ น่ะ บทกลอน โคลง กาพย์ ฉันท์ไง)
แต่ก็แปลกที่หนังไทยที่ฉายๆ กันอยู่ตามโรงภาพยนตร์ บทมันไม่สนุกเอาซะเลย

แม้ว่าภาพหรือมุมกล้องจะสวยแค่ไหน หรือเอฟเฟคอลังการเพียงใด
แต่หัวใจสำคัญก็คือบท ถ้าบทไม่สนุกแล้วสิ่งต่างๆ ที่เอ่ยมาข้างต้นคงสูญเปล่า

สิ่งที่คิดหลังจากได้อ่านเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" (ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง)

- ดีใจที่ได้รู้ว่าคนไทยก็เยี่ยมยอดด้านนิยายประเภท Fiction แฟนตาซีอัศวิน เจ้าหญิง เจ้าชาย ได้เช่นกัน ^0^

- ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น หัวขโมยแห่งบารามอส อาจได้เป็นหนัง/การ์ตูน/เกมส์ ไปด้วยแล้วมัง

- เราไม่เคยอ่านนิยายเล่มโตจบเล่มได้ภายในวันเดียวมาก่อน แต่มันเกิดขึ้นแล้วกับเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" ตอนแหวนแห่งปราชญ์

- ถ้ามีคนถามเราว่า.. วรรณกรรมเยาวชนของไทยเล่มไหน ที่น่าจะนำไปทำหนัง Hollywood ได้สนุก .. เราคงเสนอเรื่องนี้เข้าชิงตำแหน่งเป็นเรื่องแรก :-D

- สองวันนี้เพี้ยนๆ หน่อยนะ อยากลองเขียนสำนวนแบบแปลกๆ ดูบ้าง ^^

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

เมื่อวาน..
นายคงไม่คิดอะไรที่พูดออกมาแบบนั้น
แต่.. นายไม่รู้หรือไง..ว่า..
การเอ่ยชื่อ .. " ..(คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม).. " ให้ชั้นได้ยิน
มันทำให้ชั้นเจ็บ

แต่ในที่สุดแล้วชั้นก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มันก็.. แค่ความคิดแวบนึงของชั้นเท่านั้น
เพราะการทำร้ายตัวเองมันง่ายนิดเดียว..แค่.."คิด"
(ความคิดสามารถทำร้ายตัวเองได้ หรือจะสร้างความสุขให้ตัวเองก็ได้)

ว่าแล้วก็ไปอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสต่อดีกว่า สนุกๆ ^^
หาอะไรทำสนุกๆ ก็ดีกว่าไปจมจ่อมอยู่กับความคิดที่ทำให้ตัวเองต้องเศร้าใจ
555+ (บ้าไปแล้ว ขอหัวเราะให้หายบ้าหน่อยเด๊ะ!)

[ ช่วงนี้บ้าบารามอสมาก
แต่ก็ดีเพราะทำให้นึกอยากหยิบดินสอมาวาดการ์ตูนอีก
จินตนาการโลดแล่นนน ^^ อิอิ ]

มี e-Mail จากกระทรวงไอซีทีมาด้วย
แต่ดันตาลายอ่านเป็น กระทรวงเวทมนตร์ เพี้ยนใหญ่แล้ว
แบบ.. ช่วงนี้กำลังอินจัดกับวรรณกรรมเยาวชนพอดี
^_^''

ส่วนเรื่องวันนี้ก็คือ เป็นวันปกติหนึ่งวัน
ได้บารามอสเล่ม 4 มาอ่านแล้วดีใจมักๆ
อัพเดตเว็บ เขียนรายงานที่ไปสัมมนามา
เช็คอีเมล์จาก ict อีกรอบเราไม่ได้โดนเตือนแต่มี จม ขอความร่วมมือมา
ดู Kurosagi 11 ตอนจบตอน 11 วันนี้เอง

ที่ไม่ปกติคือ กินกาแฟไป 2 แก้ว >.<
(เริ่มไม่อยากอาหาร + ขับเคลื่อนด้วย Caffeine อีกแล้ว)
ค้นพบว่าตัวเองคงป่วยด้วยโรคอะไรสักอย่าง (แต่ไม่รู้อะไร)
นอนไม่หลับ -_-'' (เพราะ Caffeine) เลยอ่านบารามอสเล่ม 4 ไปได้ตั้งเยอะ

จบวันแบบสบายๆ -_-zzZ
และคิดถึง คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม ก่อนเข้านอน
ไม่ลืมที่จะอธิษฐานให้เค้าฝันดี

ps. งานเพียบช่วงนี้ แต่ยังแอบทำตัวให้ว่างด้วยการมาเขียนไดฯ

มาถึงหอสมุดแต่เช้า
คือว่าอย่างน้อยมันก็เช้ากว่าสองวันที่ผ่านมาแหล่ะน่า
นึกขึ้นได้ก็รีบเดินขึ้นไปที่ชั้น นวนิยาย ซึ่งจะมีนิยายประเภทต่างๆ
รวมถึงวรรณกรรมเยาวชน เช่น แฮรี่ พอตเตอร์ก็จะอยู่ในชั้นนี้ด้วย

เดินตรงดิ่งผ่านชั้นหนังสือมากมาย ไปที่..ตู้หนังสือนึง
[ ช่างเป็นผู้หญิงที่รู้จักความต้องการของตัวเองดีอะไรอย่างนี้ แอบชมตัวเอง 5+]
เรามาหาหนังสือที่ตู้นี้หลายวันแล้ว มาทุกวัน
ต่างเวลากันไปในแต่ละวัน เพื่อหนังสือวรรณกรรมเยาวชนเล่มนึง

ระหว่างที่ก้าวขาเดินไปที่ตู้หนังสือที่คุ้นเคย เราใจเต้น ตึกตักเลย
เป็นไปได้ไง ใจเต้นเหมือนตอนไปดักรอเจอหน้าคนที่แอบชอบ ^^
แบบลุ้นมาก จะได้เจอหนังสือไหมนะวันนี้ (มา 2 วันไม่เจอเลย)
เมื่อวานเอาแฮรี่เล่ม 6 ไปอ่านอีกรอบจากที่รอบแรกอ่านไม่จบ
แต่เมื่อวานนี้เราหลับคาแฮรี่เลย (กำ)

ตอนที่สายตาเหลือบไปเห็น หัวขโมยแห่งบารามอส เล่ม 2 อยู่ในตู้
แทบจะกระโดดไปตะครุบไว้เลย เพราะกลัวใครมาเห็นก่อนแลวหยิบไปต่อหน้า
ทั้งๆ ที่ในความจริง มีคนอยู่แถวนั้นแค่ 3 คน
คนที่ 1 เดินสวนเราออกไป
คนที่ 2 นั่งอ่านหนังสือของเขาอยู่
คนที่ 3 นั่งใกล้ๆ ตรงนั้นแต่ก็ขมักเขม้นกับหนังสือในมือเขา

ฉ๊านนนนนนนนน บ้าไปแล้ว >o< อยากอ่านให้จบ 4 เล่มรวดเดียวเลย
อ่านเล่ม 1 กับ 3 แล้ว ข้ามเล่ม 2 ไป เพราะตอนนั้นเล่ม 2 มีใครยืมออกไปไม่รู้

โอว ให้ตายเหอะ.. เราตกหลุมรัก เจ้าชายแห่งคาโนวาลอีกด้วย
คนนิสัยแบบนั้น คาแรคเตอร์แบบนั้น ในโลกนี้มีจริงๆ ที่ไหนกัน
-_-'' แถมอายุแค่ 15 อีกต่างหาก บราๆๆ

ถึงอย่างไรเราก็แอบลุ้นให้คาโล กับ เฟลิโอน่า ไปกันได้ดีตลอดไปนะ
มันดีใช่ไหม การที่จะได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ^^
เพราะงั้นจะรีบหาเล่มสี่มาอ่านไวๆ :- D อยากรู้เรื่องของสองคนนี้จัง
(เอ๊ะ.. รู้สึกเหมือนอยากรู้เรื่องชาวบ้าน แบบพวกบ้าดารายังไงชอบกล -_-'')
คนแต่งเก่งมากๆ เลย สมคำร่ำลือ ที่ได้ยินคนเค้าบอกต่อกันมาว่า ..
"หัวขโมยแห่งบารามอส" สนุกมากกกกกกกกก

เรามักรู้สึกเสมอว่า.. ตามนิสัยคนไทย รักสนุก ชอบฮาเฮ
น่าจะเก่งด้านวรรณกรรม หรือด้านบันเทิง หรืองานพวกใช้จินตนาการนะ
(สังเกตุจากพวกงานวรรณกรรมเก่าๆ น่ะ บทกลอน โคลง กาพย์ ฉันท์ไง)
แต่ก็แปลกที่หนังไทยที่ฉายๆ กันอยู่ตามโรงภาพยนตร์ บทมันไม่สนุกเอาซะเลย

แม้ว่าภาพหรือมุมกล้องจะสวยแค่ไหน หรือเอฟเฟคอลังการเพียงใด
แต่หัวใจสำคัญก็คือบท ถ้าบทไม่สนุกแล้วสิ่งต่างๆ ที่เอ่ยมาข้างต้นคงสูญเปล่า

สิ่งที่คิดหลังจากได้อ่านเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" (ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง)

- ดีใจที่ได้รู้ว่าคนไทยก็เยี่ยมยอดด้านนิยายประเภท Fiction แฟนตาซีอัศวิน เจ้าหญิง เจ้าชาย ได้เช่นกัน ^0^

- ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น หัวขโมยแห่งบารามอส อาจได้เป็นหนัง/การ์ตูน/เกมส์ ไปด้วยแล้วมัง

- เราไม่เคยอ่านนิยายเล่มโตจบเล่มได้ภายในวันเดียวมาก่อน แต่มันเกิดขึ้นแล้วกับเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" ตอนแหวนแห่งปราชญ์

- ถ้ามีคนถามเราว่า.. วรรณกรรมเยาวชนของไทยเล่มไหน ที่น่าจะนำไปทำหนัง Hollywood ได้สนุก .. เราคงเสนอเรื่องนี้เข้าชิงตำแหน่งเป็นเรื่องแรก :-D

- สองวันนี้เพี้ยนๆ หน่อยนะ อยากลองเขียนสำนวนแบบแปลกๆ ดูบ้าง ^^

เลิกงานไปแวะ Golden Place ตรง ถ. ... (ไม่รู้ชื่อแฮะ) ...
ที่มีศูนย์แพทย์พัฒนา (ที่เค้าเจอคุณทองแดงกันน่ะค่ะ)
รถมาช้อปปิ้งกันเยอะมาก วนรอบนึงพอดีก็ได้ที่จอด
เปิดประตูก้าวลงจากลงรถ มองปร๊าดด้วยสัณชาติญาณ
เห็นร้าน Puff & Pie และ . . . Sale 30 %
" กรี๊ดดดดดด (ดังอยู่ในใจ) ฉ้านต้องรีบไปซื้อ ".. เราคิด
ปกติก็ชอบพายของร้านนี้อยู่แล้ว กะจะไปซื้ออยู่พอดี
แต่พอเห็นป้ายนั้นเหมือนว่า ขามันขยับเดินไปได้เร็วกว่าเดิม (ฮา)

เดินฉับๆ ข้ามถนนจากฝั่งตรงข้ามของหน้าร้าน ตรงดิ่งเข้าไปเลย
มีคนพนักงานมายืนรอเปิดประตูร้านให้เราด้วย รู้สึกอายหน่อยๆ
ไม่เคยมีคนมาเปิดประตูให้เราตอนเดินเข้าร้านขนมสักที
" บางทีเค้าอาจจะเห็นเราเดินข้ามถนน ด้วยสายตามุ่งมั่น
(เพราะป้าย Sale 30%) มาจากฝั่งตรงข้ามแล้วก็ได้ " .. เราคิด

พนักงานสาขานี้สุภาพมากถือถาดเดินตามหยิบให้เราด้วย
ทุกทีจะต้องเดินหยิบเอง แต่วันนี้..ไม่มีพายไก่ที่อยากกินเลย >.<
เลยซื้อพายไส้กรอกไก่กับพัฟไก่มา (หน้าตามันคล้ายพายไก่ แต่ไม่ใช่แฮะ)

ตอนจ่ายเงิน.. เราซื้อแค่ 2 ชิ้นทั้งที่สายตามุ่งมั่นมาก (สังเกตุจากตอนข้ามถนนมา)
คือ..
เพราะเราอยากกินพายไก่ แต่เมื่อมันไม่มีเลยคิดไม่ออกว่า ตรูจะกินอะไรดีหว่า??!!
แคชเชียร์เป็นผู้ชายหน้าตาดี (แต่เราไม่ได้สนใจเท่าไหร่)
อยู่ๆ ก็มีเสียงร้องทักของหญิงสูงวัยคนนึง น่าจะอายุประมาณ 60
ลบไม่เกิน 5 หรือบวกไม่เกิน 10 ปี แต่งตัวดูดี แต่งหน้าสวยเลยล่ะ
น้ำเสียงใจดี ถามเราว่า.. " รับน้ำผลไม้ไปด้วยไหมคะ "
" อื่ม..ไม่รับอ่าค่ะ " .. เราตอบ
" แบบไม่ค่อยมีตังค่ะช่วงนี้ แต่ยังอดใจกับหนมอร่อยๆ ไม่ได้ >.< ''.. เราคิดต่อในใจ
" อร่อยนะคะ ลองชิมดูก่อนไหม " .. คุณป้าหญิงถามต่อ
" ไม่ดีกว่า เกรงใจหง่ะ วันนี้ยังไม่อยากซื้อ ชิมแล้วมีแนวโน้มจะไม่ซื้อเราเขิล " .. เราคิด

พูดกับใครเราควรสบตาเค้าด้วยเพื่อแสดงความให้เกียรติ เพราะมันแสดงถึงการใส่ใจคู่สนธนา
และแล้วเมื่อเราหันหน้าไปตามเสียงที่ถามมาเพื่อไปสบตาพร้อมกับคำปฏิเสธอีกรอบ
เมื่อป๊ะหน้ากัน คุณป้าหญิงถามต่ออีกว่า ..
" ลองชิมหน่อยมั๊ยคะ อร่อยนะ ^^ ทานน้ำผลไม้แล้วสุขภาพดีผิวสวยนะคะ "
พร้อมกับทำหน้าตาใจดี ส่งยิ้มมาให้อีกด้วย

อ๊าก......กกกก แย่แล้ว เราแพ้แล้ว T.T แพ้คุณป้าหญิงคนสวย
(แบบนี้เรียกแพ้ทางใช่หรือเปล่า)
แบบว่า.. เรามักอ่อนแอกับผู้หญิงสูงวัยที่ทำมาหากินและดูแลตัวเองให้สวยๆ
แบบแต่งตัว (ไม่ได้หมายถึงใช้ของหรู แบรนด์เนมราคาแพง) และ
แต่งหน้า (ไม่ได้หมายถึงแต่งตาซะดำปื๊ด หรือปากแดงแป๊ดนะ นั่นมันน่ากลัวแล้ว)
เราหมายถึงดูแลตัวเองตามวัยน่ะ เข้าใจใช่ไหม
ลุคเค้าดูดีจนเราคิดว่าอาจจะเป็นเจ้าของร้านสาขานี้เลย

คำปฏิเสธที่เราเตรียมจะพูดได้แต่ ..
งึมๆ งำๆ ลงไปอยู่ในคอแทน (ภาษาชาวบ้านเรียกว่า ใบ้แดก)
เพราะไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธคุณป้าหญิงท่านนั้น
ยิ้มตอบเค้าไปแล้วพูดว่า .. " ค่ะ ขอบคุณค่ะ ^^ "
+ มือไม้อ่อน รับแก้วมาแต่โดยดี (-_-'')
จากนั่นก็ถือแก้วที่เค้าเทน้ำผลไม้ให้ชิมเดินออกจากร้านมา

มันอร่อยจริง เราเคยกินก่อนหน้านี้แล้ว ชอบด้วย
แต่หลังจากที่เราค้นพบว่า ..รสชาติมันคล้ายซันควิกรสผลไม้รวม
ซึ่งซื้อมาชงเองที่บ้านก็ได้ เราก็เลยไม่ค่อยซื้ออีก
เพราะมันเป็นน้ำผลไม้ 25% เอง ปริมาตร 1000cc
ราคาก็ใกล้เคียงกับน้ำผลไม้ tipco 100% ปริมาตร 1000cc เลย
เราจึงรู้สึกว่า.. น้ำผลไม้ของร้าน Puff & Pie แพง -_-''

แต่ว่า..
ถ้ามัน Sale 30% ก็น่าสนใจดีนะ ..
เดินออกมาจากร้านเพิ่งนึกได้ว่า Sale อยู่นี่หว่า
อยากเขกหัวตัวเอง (ป๊อกๆ) ที่ลืมไปว่าเค้าลดราคาอยู่
ถ้าลดก็ราคาพอรับได้แหล่ะ น่าซื้อๆ
ไว้ถ้าได้ไปอีกแล้วเค้าลดอีก เราจะรีบเดินรี่ไปซื้อ (ฮา)

ps.
ป้ายลดราคา สามารถใช้ดึงดูดใจลูกค้าได้เสมอ
แต่สิ่งที่ทำให้ตัดสินใจซื้อหรือไม่ซื้อคือ.. คุณภาพของสินค้า ^^

อยากกินกาแฟก็เลยเดินไปซื้อเค้ามองหน้าแบบอึ้งๆ
สาวน่ารักสั่งโอเลี้ยงมากินมันผิดตรงไหน '_'
ใช่เซ่ ใครกินโอเลี้ยงก็ถูกพะยี่ห้อ ว่า ตัวโกงหนังไทย นี่หว่า -_-''

มีเรื่องตลกเรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง คือ
เคยไปกินข้าวกับเพื่อนที่ดริ๊งแต่แอลกอฮอลเป็นสรณะ
ตอนมันไปกินข้าวกับชั้นมันสั่งนมสด
(อ๊าย อ่ายบร้า อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้จักแก)
มาสั่งแบบนี้ กะให้เราอายมันหรือไงฟระ
เราจะสั่งชาดำเย็น เลยไม่กล้า ต้องสั่งน้ำแตงโมปั่นมากินแทน
เพื่อนยังหันมาถามอีก .. "ไม่สั่งน้ำส้มหรือ???"
"เย๊ย... ทำไมชั้นต้องกินน้ำส้มด้วย  (-_-'')".. คิดในใจ
แถมส่งสายตางงเต๊ก+ก่งก๊ง ไปให้มานอีกด้วย
สำรวจดูตัวเองก็ไม่ได้ดูเหมือนนางเอกหนังไทยตรงไหน
ชั้นไม่ชอบกินน้ำส้มในมื้ออาหารนี่หว่า O_O ชอบกินเป็น dessert
ก็แปลกๆ ดี คิดว่าเพื่อนคงอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศ

ตกกลางคืนนอนไม่หลับเลย ไม่แน่ใจว่าเพราะกาแฟร้านนั้น
หรือเพราะ หัวขโมยแห่งบารามอส ที่เอามาอ่านมันสนุกกันแน่ (5+)
แต่.. คืนนี้อ่านจนจบเล่ม 4 เลย..สะใจเจงๆ
2 อาทิตย์อ่านวรรณกรรมเยาวชนเล่มโตเรื่องนี้จบ 4 เล่มเลย
คงต้องเรียกเรียกว่า "สนุกโคตร" ไม่งั้นจะเรียกว่าอะไรได้ล่ะ :-D

ดูเหมือนเราเป็นหนอนหนังสือไหม??
งงเหมือนกันว่าจริงๆ เราเป็นคนยังไงเนี่ย (5+)
บอกไว้ก่อนว่า..
ภาพลักษณ์ภายนอกมันบ่งบอกลักษณะนิสัยของคนนั้นได้จริง
แต่.. ไม่ทั้งหมด ;-)

เมื่อวาน..
นายคงไม่คิดอะไรที่พูดออกมาแบบนั้น
แต่.. นายไม่รู้หรือไง..ว่า..
การเอ่ยชื่อ .. " ..(คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม).. " ให้ชั้นได้ยิน
มันทำให้ชั้นเจ็บ

แต่ในที่สุดแล้วชั้นก็ปล่อยให้มันผ่านไป
มันก็.. แค่ความคิดแวบนึงของชั้นเท่านั้น
เพราะการทำร้ายตัวเองมันง่ายนิดเดียว..แค่.."คิด"
(ความคิดสามารถทำร้ายตัวเองได้ หรือจะสร้างความสุขให้ตัวเองก็ได้)

ว่าแล้วก็ไปอ่านหัวขโมยแห่งบารามอสต่อดีกว่า สนุกๆ ^^
หาอะไรทำสนุกๆ ก็ดีกว่าไปจมจ่อมอยู่กับความคิดที่ทำให้ตัวเองต้องเศร้าใจ
555+ (บ้าไปแล้ว ขอหัวเราะให้หายบ้าหน่อยเด๊ะ!)

[ ช่วงนี้บ้าบารามอสมาก
แต่ก็ดีเพราะทำให้นึกอยากหยิบดินสอมาวาดการ์ตูนอีก
จินตนาการโลดแล่นนน ^^ อิอิ ]

มี e-Mail จากกระทรวงไอซีทีมาด้วย
แต่ดันตาลายอ่านเป็น กระทรวงเวทมนตร์ เพี้ยนใหญ่แล้ว
แบบ.. ช่วงนี้กำลังอินจัดกับวรรณกรรมเยาวชนพอดี
^_^''

ส่วนเรื่องวันนี้ก็คือ เป็นวันปกติหนึ่งวัน
ได้บารามอสเล่ม 4 มาอ่านแล้วดีใจมักๆ
อัพเดตเว็บ เขียนรายงานที่ไปสัมมนามา
เช็คอีเมล์จาก ict อีกรอบเราไม่ได้โดนเตือนแต่มี จม ขอความร่วมมือมา
ดู Kurosagi 11 ตอนจบตอน 11 วันนี้เอง

ที่ไม่ปกติคือ กินกาแฟไป 2 แก้ว >.<
(เริ่มไม่อยากอาหาร + ขับเคลื่อนด้วย Caffeine อีกแล้ว)
ค้นพบว่าตัวเองคงป่วยด้วยโรคอะไรสักอย่าง (แต่ไม่รู้อะไร)
นอนไม่หลับ -_-'' (เพราะ Caffeine) เลยอ่านบารามอสเล่ม 4 ไปได้ตั้งเยอะ

จบวันแบบสบายๆ -_-zzZ
และคิดถึง คนที่ไม่ควรเอ่ยนาม ก่อนเข้านอน
ไม่ลืมที่จะอธิษฐานให้เค้าฝันดี

ps. งานเพียบช่วงนี้ แต่ยังแอบทำตัวให้ว่างด้วยการมาเขียนไดฯ

มาถึงหอสมุดแต่เช้า
คือว่าอย่างน้อยมันก็เช้ากว่าสองวันที่ผ่านมาแหล่ะน่า
นึกขึ้นได้ก็รีบเดินขึ้นไปที่ชั้น นวนิยาย ซึ่งจะมีนิยายประเภทต่างๆ
รวมถึงวรรณกรรมเยาวชน เช่น แฮรี่ พอตเตอร์ก็จะอยู่ในชั้นนี้ด้วย

เดินตรงดิ่งผ่านชั้นหนังสือมากมาย ไปที่..ตู้หนังสือนึง
[ ช่างเป็นผู้หญิงที่รู้จักความต้องการของตัวเองดีอะไรอย่างนี้ แอบชมตัวเอง 5+]
เรามาหาหนังสือที่ตู้นี้หลายวันแล้ว มาทุกวัน
ต่างเวลากันไปในแต่ละวัน เพื่อหนังสือวรรณกรรมเยาวชนเล่มนึง

ระหว่างที่ก้าวขาเดินไปที่ตู้หนังสือที่คุ้นเคย เราใจเต้น ตึกตักเลย
เป็นไปได้ไง ใจเต้นเหมือนตอนไปดักรอเจอหน้าคนที่แอบชอบ ^^
แบบลุ้นมาก จะได้เจอหนังสือไหมนะวันนี้ (มา 2 วันไม่เจอเลย)
เมื่อวานเอาแฮรี่เล่ม 6 ไปอ่านอีกรอบจากที่รอบแรกอ่านไม่จบ
แต่เมื่อวานนี้เราหลับคาแฮรี่เลย (กำ)

ตอนที่สายตาเหลือบไปเห็น หัวขโมยแห่งบารามอส เล่ม 2 อยู่ในตู้
แทบจะกระโดดไปตะครุบไว้เลย เพราะกลัวใครมาเห็นก่อนแลวหยิบไปต่อหน้า
ทั้งๆ ที่ในความจริง มีคนอยู่แถวนั้นแค่ 3 คน
คนที่ 1 เดินสวนเราออกไป
คนที่ 2 นั่งอ่านหนังสือของเขาอยู่
คนที่ 3 นั่งใกล้ๆ ตรงนั้นแต่ก็ขมักเขม้นกับหนังสือในมือเขา

ฉ๊านนนนนนนนน บ้าไปแล้ว >o< อยากอ่านให้จบ 4 เล่มรวดเดียวเลย
อ่านเล่ม 1 กับ 3 แล้ว ข้ามเล่ม 2 ไป เพราะตอนนั้นเล่ม 2 มีใครยืมออกไปไม่รู้

โอว ให้ตายเหอะ.. เราตกหลุมรัก เจ้าชายแห่งคาโนวาลอีกด้วย
คนนิสัยแบบนั้น คาแรคเตอร์แบบนั้น ในโลกนี้มีจริงๆ ที่ไหนกัน
-_-'' แถมอายุแค่ 15 อีกต่างหาก บราๆๆ

ถึงอย่างไรเราก็แอบลุ้นให้คาโล กับ เฟลิโอน่า ไปกันได้ดีตลอดไปนะ
มันดีใช่ไหม การที่จะได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ^^
เพราะงั้นจะรีบหาเล่มสี่มาอ่านไวๆ :- D อยากรู้เรื่องของสองคนนี้จัง
(เอ๊ะ.. รู้สึกเหมือนอยากรู้เรื่องชาวบ้าน แบบพวกบ้าดารายังไงชอบกล -_-'')
คนแต่งเก่งมากๆ เลย สมคำร่ำลือ ที่ได้ยินคนเค้าบอกต่อกันมาว่า ..
"หัวขโมยแห่งบารามอส" สนุกมากกกกกกกกก

เรามักรู้สึกเสมอว่า.. ตามนิสัยคนไทย รักสนุก ชอบฮาเฮ
น่าจะเก่งด้านวรรณกรรม หรือด้านบันเทิง หรืองานพวกใช้จินตนาการนะ
(สังเกตุจากพวกงานวรรณกรรมเก่าๆ น่ะ บทกลอน โคลง กาพย์ ฉันท์ไง)
แต่ก็แปลกที่หนังไทยที่ฉายๆ กันอยู่ตามโรงภาพยนตร์ บทมันไม่สนุกเอาซะเลย

แม้ว่าภาพหรือมุมกล้องจะสวยแค่ไหน หรือเอฟเฟคอลังการเพียงใด
แต่หัวใจสำคัญก็คือบท ถ้าบทไม่สนุกแล้วสิ่งต่างๆ ที่เอ่ยมาข้างต้นคงสูญเปล่า

สิ่งที่คิดหลังจากได้อ่านเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" (ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง)

- ดีใจที่ได้รู้ว่าคนไทยก็เยี่ยมยอดด้านนิยายประเภท Fiction แฟนตาซีอัศวิน เจ้าหญิง เจ้าชาย ได้เช่นกัน ^0^

- ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น หัวขโมยแห่งบารามอส อาจได้เป็นหนัง/การ์ตูน/เกมส์ ไปด้วยแล้วมัง

- เราไม่เคยอ่านนิยายเล่มโตจบเล่มได้ภายในวันเดียวมาก่อน แต่มันเกิดขึ้นแล้วกับเรื่อง "หัวขโมยแห่งบารามอส" ตอนแหวนแห่งปราชญ์

- ถ้ามีคนถามเราว่า.. วรรณกรรมเยาวชนของไทยเล่มไหน ที่น่าจะนำไปทำหนัง Hollywood ได้สนุก .. เราคงเสนอเรื่องนี้เข้าชิงตำแหน่งเป็นเรื่องแรก :-D

- สองวันนี้เพี้ยนๆ หน่อยนะ อยากลองเขียนสำนวนแบบแปลกๆ ดูบ้าง ^^

เลิกงานไปแวะ Golden Place ตรง ถ. ... (ไม่รู้ชื่อแฮะ) ...
ที่มีศูนย์แพทย์พัฒนา (ที่เค้าเจอคุณทองแดงกันน่ะค่ะ)
รถมาช้อปปิ้งกันเยอะมาก วนรอบนึงพอดีก็ได้ที่จอด
เปิดประตูก้าวลงจากลงรถ มองปร๊าดด้วยสัณชาติญาณ
เห็นร้าน Puff & Pie และ . . . Sale 30 %
" กรี๊ดดดดดด (ดังอยู่ในใจ) ฉ้านต้องรีบไปซื้อ ".. เราคิด
ปกติก็ชอบพายของร้านนี้อยู่แล้ว กะจะไปซื้ออยู่พอดี
แต่พอเห็นป้ายนั้นเหมือนว่า ขามันขยับเดินไปได้เร็วกว่าเดิม (ฮา)

เดินฉับๆ ข้ามถนนจากฝั่งตรงข้ามของหน้าร้าน ตรงดิ่งเข้าไปเลย
มีคนพนักงานมายืนรอเปิดประตูร้านให้เราด้วย รู้สึกอายหน่อยๆ
ไม่เคยมีคนมาเปิดประตูให้เราตอนเดินเข้าร้านขนมสักที
" บางทีเค้าอาจจะเห็นเราเดินข้ามถนน ด้วยสายตามุ่งมั่น
(เพราะป้าย Sale 30%) มาจากฝั่งตรงข้ามแล้วก็ได้ " .. เราคิด

พนักงานสาขานี้สุภาพมากถือถาดเดินตามหยิบให้เราด้วย
ทุกทีจะต้องเดินหยิบเอง แต่วันนี้..ไม่มีพายไก่ที่อยากกินเลย >.<
เลยซื้อพายไส้กรอกไก่กับพัฟไก่มา (หน้าตามันคล้ายพายไก่ แต่ไม่ใช่แฮะ)

ตอนจ่ายเงิน.. เราซื้อแค่ 2 ชิ้นทั้งที่สายตามุ่งมั่นมาก (สังเกตุจากตอนข้ามถนนมา)
คือ..
เพราะเราอยากกินพายไก่ แต่เมื่อมันไม่มีเลยคิดไม่ออกว่า ตรูจะกินอะไรดีหว่า??!!
แคชเชียร์เป็นผู้ชายหน้าตาดี (แต่เราไม่ได้สนใจเท่าไหร่)
อยู่ๆ ก็มีเสียงร้องทักของหญิงสูงวัยคนนึง น่าจะอายุประมาณ 60
ลบไม่เกิน 5 หรือบวกไม่เกิน 10 ปี แต่งตัวดูดี แต่งหน้าสวยเลยล่ะ
น้ำเสียงใจดี ถามเราว่า.. " รับน้ำผลไม้ไปด้วยไหมคะ "
" อื่ม..ไม่รับอ่าค่ะ " .. เราตอบ
" แบบไม่ค่อยมีตังค่ะช่วงนี้ แต่ยังอดใจกับหนมอร่อยๆ ไม่ได้ >.< ''.. เราคิดต่อในใจ
" อร่อยนะคะ ลองชิมดูก่อนไหม " .. คุณป้าหญิงถามต่อ
" ไม่ดีกว่า เกรงใจหง่ะ วันนี้ยังไม่อยากซื้อ ชิมแล้วมีแนวโน้มจะไม่ซื้อเราเขิล " .. เราคิด

พูดกับใครเราควรสบตาเค้าด้วยเพื่อแสดงความให้เกียรติ เพราะมันแสดงถึงการใส่ใจคู่สนธนา
และแล้วเมื่อเราหันหน้าไปตามเสียงที่ถามมาเพื่อไปสบตาพร้อมกับคำปฏิเสธอีกรอบ
เมื่อป๊ะหน้ากัน คุณป้าหญิงถามต่ออีกว่า ..
" ลองชิมหน่อยมั๊ยคะ อร่อยนะ ^^ ทานน้ำผลไม้แล้วสุขภาพดีผิวสวยนะคะ "
พร้อมกับทำหน้าตาใจดี ส่งยิ้มมาให้อีกด้วย

อ๊าก......กกกก แย่แล้ว เราแพ้แล้ว T.T แพ้ค